16-02-2021

Η Τήνος...

"Αλλιώς"

 

Πώς να συμπυκνώσω τις μνήμες μου σε λίγες γραμμές;

Πώς γράφεις για κάτι που αγαπάς πολύ;

 

Κάτι που θυμάμαι λοιπόν από παιδί…

Μεγάλη Εβδομάδα στην Τήνο και το νησί ‘στολισμένο’ στα πράσινα, μωβ, λευκά και κόκκινα χρώματα της Άνοιξης. Μεγάλη Παρασκευή και οι επιτάφιοι στολισμένοι και αυτοί… Το βράδυ λοιπόν ξεκινάει ο βαρύς ξυλόγλυπτος επιτάφιος της Παναγίας και κατηφορίζει στα σοκάκια. Διασχίζει τις ενορίες της πόλης και στο διάβα του παίρνει έναν – έναν όλους τους επιτάφιους για να καταλήξουν όλοι μαζί, πιστοί, ιερείς, παπαδοπαίδια κάτω στο λιμάνι. Τελειώνει η κοινή δέηση και οι επιτάφιοι χωρίζουν, μαζί και ο κόσμος που επιστρέφει στις ενορίες του. Εμείς ακολουθούμε τον μικρό επιτάφιο του Αγίου Νικολάου που δεν επιστρέφει στην εκκλησία, αλλά συνεχίζει λίγο πιο πέρα από το λιμάνι σε ένα μικρό κολπίσκο και … μπαίνει μέσα στη θάλασσα. Οι ιερείς, τα παιδιά που κουβαλούν τον επιτάφιο , οι μυροφόρες, όλοι μπαίνουν σιγά-σιγά μέσα στη θάλασσα. Κάποιοι βάζουν φωτιά σε τρεις ξύλινους σταυρούς που είναι καρφωμένοι σε μία μικρή ξέρα μέσα στον κόλπο, στην μνήμη τριών παιδιών που πνίγηκαν μια τέτοια μέρα. Και τότε γίνεται επιμνημόσυνη δέηση για όλους τους πνιγμένους, αυτούς που ναυάγησαν και όσους χάθηκαν σε κάποιο ταξίδι θαλασσινό. Συγκίνηση, ταπείνωση, μετάνοια, κατάνυξη. Αυτά νιώθω και βουρκώνω και ας ήμουν παιδί τότε και μεγάλη τώρα πια… Βγαίνει ο επιτάφιος από την θάλασσα, τα παιδιά και οι ιερείς αλλάζουν τα βρεγμένα ρούχα τους σε ένα κοντινό σπίτι και η περιφορά συνεχίζει στα σοκάκια της μικρής ενορίας. Καταλήγει δε πολύ αργά το βράδυ στο νεκροταφείο, όπου για μία και μοναδική φορά τον επιτάφιο κουβαλούν στα χέρια τους μόνο γυναίκες και τον περιφέρουν ανάμεσα στα μνήματα εκείνων που έφυγαν, ψέλνοντας το ‘Αι γενεαί πάσαι’…

Κάτι που είδα στην τελευταία μου επίσκεψη στη Τήνο…

Βώλαξ, το ορεινό χωριό με τους στρογγυλούς γρανιτένιους βράχους, ένα γεωλογικό θαύμα που λένε και οι επιστήμονες. Βράχοι χωρίς αιχμές και κοφτερές άκρες, ολοστρόγγυλοι που μοιάζουν έτοιμοι να κυλήσουν. Το χωριό φημίζεται και για τους καλαθοπλέχτες του, μια μορφή τέχνης που δεν λέει να σβήσει γιατί οι γηραιότεροι φροντίζουν να μεταδώσουν τις γνώσεις τους και οι νεότεροι διψούν να μάθουν. Και τότε είδα στις πόρτες των σπιτιών γραμμένους στίχους από ποιήματα! Και αναρωτιέσαι, μήπως η ίδια η φύση με τις καμπύλες και τις απαλές γραμμές τις σμίλεψε, λείανε και τις ψυχές των ανθρώπων που ζουν εκεί αιώνες τώρα στο ίδιο ορεινό μέρος…

 

Κάτι που θα σου πουν όσοι βρεθούν κάποια στιγμή στο νησί…

-να πας στον Πύργο, το χωριό του Χαλεπά και των άλλων μεγάλων δασκάλων της μαρμαρογλυπτικής,

-να επισκεφθείς το Μουσείο Μαρμαροτεχνίας και να ξαποστάσεις στην πανέμορφη πλατεία του χωριου 

-να κολυμπήσεις στα Υστέρνια, στον Αγ. Σώστη, στον Αγ. Φωκά, στα Κιόνια, στον Πάνορμο, στην Κολυμπήθρα

-να μην χάσεις ευκαιρία να ζήσεις από κοντά ένα παραδοσιακό νησιώτικο πανηγύρι ή ένα από τα πολλά καλλιτεχνικά -φεστιβάλ που διοργανώνονται κάθε χρόνο στο νησί

-να περπατήσεις στον Ταραμπάδο με τους πολλούς περιστεριώνες που είναι μοναδικοί και δεν υπάρχουν πουθενά σε όλον τον κόσμο

-να επισκεφθείς το Μοναστήρι της Αγ. Πελαγίας δίπλα στον Αρνάδο, να ανάψεις ένα κερί στην Μεγαλόχαρη.

να…

να…

Της Δέσποινας Κατσιμίχα 

"Η γενιά της κρατάει από τα Μεσόγεια. Όμορφες αναμνήσεις από την Παιανία της δεκαετίας του '80 και του '90. Η καλή τύχη την έφερε στα Χανιά, όπου ερωτεύτηκε και έμεινε! Τα καλοκαίρια της πάντα λουσμένα στο κυκλαδίτικο φως. Αισθάνεται τυχερή και ευγνώμων..."

53_edited.jpg
%CE%BC_edited.jpg
9_edited.jpg
2_edited.jpg